بعد صد سال اگر از سر قبرم گذری

                                 من کفن پاره کنم زندگی از سر گیرم

                            تو تنها ماندی و من رفتم از یاد

                                                فلک آموخت ما را رسم بیداد

                       ندانستم که روزی سنگ و فرسنگ

                                                 کند ما را جدا ، فریاد ، فریاد

بر سرهر قبر صلیبی نهند تا همگان بدانند

                               که  در  آن  گور  مرده ای  خفته  است

و تو ای معشوق من صلیب بر گردن انداز

                         چرا که قلبت گورستان عشق پاک من است

چو رخت خویش بستم از این خاک

                                              همه گفتند با ما آشنا بود

ولی کن کس ندانست این مسافر

                                         چه بود و باکه بود و از کجا بود

                سخت است می نوش کسی دیگر بود
                                             شمع شب خاموش کسی دیگر بود
                با یاد کسی که دوستش می  داری
                                           یک عمر در آغوش کسی دیگر بود

جايي زيباتر از بهشت...

در همسايگي خدا... در اغوش فرشتگان...

غرق نور مي شوم... در سرنوشتي خلوت...

اعتبار نامم...گواهي بودنم مي شود همراه قصه ها...

هم بازي زندگي در هجوم سا يه هاي آشنا...

در آغوش آ سمان... 

عاشقت خواهم ماند..............................بی آنکه بدانی.

 دوستت خواهم داشت............................بی آنکه بگویم.

 درد  دل  خواهم گفت.............................بی هیچ کلامی.

 گوش   خواهم   داد................................بی هیچ سخنی.

 در آغوشت خواهم گریست......................بی آنکه حس کنی.

 در تو ذوب خواهم شد.............................بی هیچ حرارتی.

                    اینگونه شاید احساسم نمیرد.

کاش بودی تا دلم تنها نبود

                                  تا اسیر غصه ی فردا نبود

کاش بودی تا برای قلب من

                                 زندگی اینگونه بی معنا نبود

خاطراتم مال تو                        ،                        شعر هایم را ببر

 در عوض نگذار تا                  ،                        از تو باشم بی خبر

کاشکی آن قاصدک                  ،                        نامه ات را داده بود

حیف وقتی داد که                    ،                        برگ ،برگش پاره بود

من که میدانم هنوز                   ،                        قلب تو گیر من است

پس نگو این عاشقی                 ،                        باز تقصیر من است

تو اگرمی دانستی که چه درد و چه زخمی دارد

                                                              خنجر از دست عزیزان خوردن

از من خسته نمی پرسیدی

                                                               که ای مرد چرا تنهایی

 تو به چشمان تَرَم مینگری ، میخندی

                  من به لبهای پر از خنده تو میگریم 

یادت باشه که دلتو اینطوری با غریبه ها تقسیم نکنی ..........!!

یه وقت میشه که میبینی دیگه واست دلی باقی نمونده ....

به قول شاعر که میگه : اون که  دل میفروشه ارزون ....

ز خدا بی خبره  ... اگه سودی ببره  ...  بی وفایی میخره  ...

وقتی رفت دلبسته ی چشمای همدیگه بودیم

یه چیزی مثل اونی که مولوی میگه بودیم

 وقتی رفت شاخه درختامون طلایی بود

ماه تو آسمون بودو قحطی روشنایی بود

 وقتی رفت هر دوی ما بد جوری دیوونه بودیم

 از اونایی که به یاد هر کی می مونه بودیم

وقتی رفت یه تیکه از گنبد نیلی کنده شد

سر نوشت بازم توی مسابقه برنده شد

پرسيد به خاطر کي زنده هستي ؟

با اينکه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم به خاطر تو ؛

گفتم: به خاطر هيچکس

 پرسيد :پس به خاطر چي زنده هستي ؟

با اينکه دلم ميخواست داد بزنم به خاطر دلِ تو

گفتم:به خاطر هيچ چيز

ازش پرسيدم تو به خاطر چي زنده هستي ؟

                     در حالي که اشک تو چشماش جمع شده بود

                 گفت: به خاطر کسي که به خاطر هیچ چیززنده است